1973’de doğdum. Eh, epey olmuş.

 

Mutlu bir çocuktum. Okumayı söktüğümde ailem çok rahatladı, artık etraftaki herşeyi kendim okuyacaktım.       

 

Yazmayı öğrendim. Hâlâ öğreniyorum. İlk öyküm, babasının getirdiği oyuncak tren ve askerlerle oynayan Ahmet’i anlatıyordu. Edebi değerini bilemem ama, ilk öykümdü. İlkokul iki'deydim.

 

İlkokul beş'te, TRT-2 radyosundaki "Bir Roman Bir Hikaye" programında, Dickens’ın Büyük Umutlar’ını dinlerken edebiyat tutkumu hissettim.   

 

Lisede kalemim öyküyü seçti. 

 

Edebiyat, çınarlarla çevrelenmiş uzun bir yol. Yürürken ustaları, eserlerini buldum. İzlerinde ilerlemeyi, bir yaprak olsun öykülerimi bırakmayı istedim.

 

Şehri sevdim; ışıklarını, müziğini, insanlarını yazdım.

 

Hayatı, hayata anlatmaya çalıştım. 

 

96’da, İzmir’de Kötü Tüccarlar dergisiyle tanışıp yayınlanmanın sevincini tattım.

 

Gençlik Öykü Ödülleri’ne katıldım. 2000 Yılında mansiyona, 2003’te ikinciliğe layık gördüler. İyiye işaret, diye düşündüm.

 

Kitaplarımı raflarda görmenin mutluluğunu ve sorumluluğunu, dört kez yaşadım.  

 

Öyküden Bir Bilet, Geceyazısı, Exdergi, Sarnıç, Çevrimdışı İstanbul, Öykü Gazetesi, Hayıt, Varlık, sağ olsunlar, öykülerime yer veren dergiler arasındadır.

 

İngilizce'ye çevirdiğim öykülerim, ABD'nin önemli öykü dergilerinden Glimmer Train'in yarışmalarında üçüncülük (2017) ve mansiyon (2017, 2019) aldı. Glimmer Train, Typishly, Fiction Southeast ve Turnpike dergileri öykülerime yer verdi. 2018'de New York'ta SLICE Yazarlar Konferansı'na katıldım, bir öyküm düzenledikleri "Bridging the Gap Awards" ödüllerinde finalist oldu.

Bir yazar olarak alabileceğim en büyük ödülün, okurların gözlerindeki tebessüm olduğunu öğrendim.

 

Biricik eşimle sevdiğimiz şehirlerde yaşayıp giderken, satırlarımla o tebessüme ulaşmaya çalışıyorum.

Yeni kısa-öykü kitabım "Gün İzleri", Haziran 2019'da çıktı.

 

2019

© 2023 by Sarah Lane. Proudly created with Wix.com